ฉันเริ่มเหนื่อยและท้อกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันกำลังทำอยู่
ฉันเหนื่อยจนเกินกว่าจะเปิดหน้า MS word มาพิมพ์ฟิคชั่นที่ฉันเคยรักมาก
ฉันรักฟิคชั่นที่ทุกคนร้องไห้ หัวเราะ ยิ้ม ให้กับมัน....
ฉันรักฟิคชั่นทุกเรื่อง รักทุกตัวอักษรที่ฉันพิมพ์ รักเรื่องราวที่ฉันถ่ายทอด
ฉันรักฟิคชั่นพวกนั้นเพราะมันทำให้ฉันได้รับความรักมากมาย...มากยิ่งกว่าที่จะจินตนาการได้...
ฟิคชั่นทำให้ฉันได้รู้จักคนมากมาย
ได้จับมือ ได้ยิ้ม ได้ถ่ายรูป ได้เป็นสำคัญสำหรับใครหลายคน...
ฉันได้รับฟังความประทับใจ ความไม่ประทับใจ ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับฟิคชั่นของฉัน...
ฉันมีความสุข....ใช่...ฉันมีความสุขมากจริงๆ
ฉันดีใจมากที่ฉันได้ยืนอยู่ตรงนี้....
ฉันอาจไม่ใช่นักเขียนฟิคชื่อดังหรือว่าเก่งระดับเซียนเทพอะไรนักหนา
แต่ฉันได้รับความรัก...จากคนอ่าน...
คนที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า หรือพูดคุยกัน...แต่ฉันได้รับความรักจากพวกเขา...
เหมือนกับที่ฉันรักพวกเขา...ฉันรักคนอ่านของฉันทุกคน
แม้เราจะไม่เคยเห็นหน้า หรือพูดคุยกัน...
มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข...แม้มันจะไม่ยิ่งใหญ่ แต่มันมีสายใยบางอย่างระหว่างฉันและคนอ่านทุกคน...
ฉันคิดเสมอ ถ้าวันนั้นฉันไม่เบื่อจนเปิดMS word ขึ้นมาเขียนฟิคเรื่อง Friend?
วันนี้ฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่...ไม่มีMisakiคนนี้....
คงมีแค่คนที่ไม่มีค่าอะไร เป็นแค่คนธรรมดาคนนึง....
โลกของฟิคชั่นสร้าง MISAKI แห่งท้องฟ้า HanulZoraขึ้นมา
.
.
แต่ตอนนี้....
ฉันเหนื่อยมาก...ฉันท้อจนหมดกำลังใจ...
ฉันกำลังเดินอยู่บนทางที่ทั้งยาวไกลและหนาวเหน็บ...
ความรักที่ฉันเคยมีมันลดน้อยลงไปเรื่อยๆ น้อยลงจนเลือนลางแทบมองไม่เห็น
ฉันไม่เห็นอีกแล้วความรักที่ฉันเคยมี...
มันหมดไปแล้ว...แบบนั้นเหรอ?
ทำไมล่ะ? ฉันเคยรักมันมาก...แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว...
ฉันเขียนไม่ได้อีกแล้วงั้นเหรอ ฟิคชั่นพวกนั้น....ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งสำคัญมากแท้ๆ
ทำไมล่ะ? ทำไมฉันถึงทำต่อไปไม่ได้ ทำไมฉันถึงไม่อยากที่จะทำ...
มันเป็นเรื่องตลกชวนหัวเราะ แต่มันทำให้ฉันร้องไห้....
ฉันกำลังแพ้...แพ้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
ฉันกำลังแพ้ให้กับความอ่อนแอที่มี...ความกลัวมากมายมันถาโถมใส่ฉัน....
ฉันกลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป...
ไม่สิ...ฉันเสียมันไปแล้ว...ฉันเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว
ฉันเขียนฟิคไม่ได้อีกแล้ว....แบบนั้นเหรอ?
ไม่...ฉันไม่รู้....
ฉันไม่อยากยอมแพ้...ฉันไม่อยากทอดทิ้งคนอ่านที่รักฟิคชั่นของฉัน
ฉันไม่อยากทิ้งฟิคชั่นที่ฉันรักมาก....
ฉันยังอยากเขียนต่อ ฉันยังอยากพยายามต่อไป...
จริงๆนะ...ฉันอยากพยายามต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ
แต่
ทำไมล่ะ ทำไมสายตาที่เคยอ่อนโยนนั้นถึงเย็นชา...?
ทำไมล่ะ ทำไมอ้อมกอดนั้นถึงดูไร้ความหมาย...?
ทำไมล่ะ ทำไมคำบอกรักพวกนั้นมันถึงว่างเปล่า...?
ทำไมล่ะ ทำไมริมฝีปากที่สัมผัสมันถึงเย็นชืด...?
ทำไมล่ะ?
...ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นความรักพวกนั้นอีกแล้ว....
.
.
หรือเพราะฉันรู้ความจริง?
