2008/Jun/01

 

ฉันเริ่มเหนื่อยและท้อกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันกำลังทำอยู่

ฉันเหนื่อยจนเกินกว่าจะเปิดหน้า MS word มาพิมพ์ฟิคชั่นที่ฉันเคยรักมาก

ฉันรักฟิคชั่นที่ทุกคนร้องไห้ หัวเราะ ยิ้ม ให้กับมัน....

ฉันรักฟิคชั่นทุกเรื่อง รักทุกตัวอักษรที่ฉันพิมพ์ รักเรื่องราวที่ฉันถ่ายทอด

ฉันรักฟิคชั่นพวกนั้นเพราะมันทำให้ฉันได้รับความรักมากมาย...มากยิ่งกว่าที่จะจินตนาการได้...

ฟิคชั่นทำให้ฉันได้รู้จักคนมากมาย

ได้จับมือ ได้ยิ้ม ได้ถ่ายรูป ได้เป็นสำคัญสำหรับใครหลายคน...

ฉันได้รับฟังความประทับใจ ความไม่ประทับใจ ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับฟิคชั่นของฉัน...

ฉันมีความสุข....ใช่...ฉันมีความสุขมากจริงๆ

ฉันดีใจมากที่ฉันได้ยืนอยู่ตรงนี้....

ฉันอาจไม่ใช่นักเขียนฟิคชื่อดังหรือว่าเก่งระดับเซียนเทพอะไรนักหนา

แต่ฉันได้รับความรัก...จากคนอ่าน...

คนที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า หรือพูดคุยกัน...แต่ฉันได้รับความรักจากพวกเขา...

เหมือนกับที่ฉันรักพวกเขา...ฉันรักคนอ่านของฉันทุกคน

แม้เราจะไม่เคยเห็นหน้า หรือพูดคุยกัน...

มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข...แม้มันจะไม่ยิ่งใหญ่ แต่มันมีสายใยบางอย่างระหว่างฉันและคนอ่านทุกคน...

ฉันคิดเสมอ ถ้าวันนั้นฉันไม่เบื่อจนเปิดMS word ขึ้นมาเขียนฟิคเรื่อง Friend?

วันนี้ฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่...ไม่มีMisakiคนนี้....

คงมีแค่คนที่ไม่มีค่าอะไร เป็นแค่คนธรรมดาคนนึง....

โลกของฟิคชั่นสร้าง MISAKI แห่งท้องฟ้า HanulZoraขึ้นมา

.

.

แต่ตอนนี้....

ฉันเหนื่อยมาก...ฉันท้อจนหมดกำลังใจ...

ฉันกำลังเดินอยู่บนทางที่ทั้งยาวไกลและหนาวเหน็บ...

ความรักที่ฉันเคยมีมันลดน้อยลงไปเรื่อยๆ น้อยลงจนเลือนลางแทบมองไม่เห็น

ฉันไม่เห็นอีกแล้วความรักที่ฉันเคยมี...

มันหมดไปแล้ว...แบบนั้นเหรอ?

ทำไมล่ะ? ฉันเคยรักมันมาก...แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว...

ฉันเขียนไม่ได้อีกแล้วงั้นเหรอ ฟิคชั่นพวกนั้น....ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งสำคัญมากแท้ๆ

ทำไมล่ะ? ทำไมฉันถึงทำต่อไปไม่ได้ ทำไมฉันถึงไม่อยากที่จะทำ...

มันเป็นเรื่องตลกชวนหัวเราะ แต่มันทำให้ฉันร้องไห้....

ฉันกำลังแพ้...แพ้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ฉันกำลังแพ้ให้กับความอ่อนแอที่มี...ความกลัวมากมายมันถาโถมใส่ฉัน....

ฉันกลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป...

ไม่สิ...ฉันเสียมันไปแล้ว...ฉันเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว

ฉันเขียนฟิคไม่ได้อีกแล้ว....แบบนั้นเหรอ?

 

ไม่...ฉันไม่รู้....

 

ฉันไม่อยากยอมแพ้...ฉันไม่อยากทอดทิ้งคนอ่านที่รักฟิคชั่นของฉัน

ฉันไม่อยากทิ้งฟิคชั่นที่ฉันรักมาก....

ฉันยังอยากเขียนต่อ ฉันยังอยากพยายามต่อไป...

จริงๆนะ...ฉันอยากพยายามต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ

 

แต่

 

ทำไมล่ะ ทำไมสายตาที่เคยอ่อนโยนนั้นถึงเย็นชา...?

ทำไมล่ะ ทำไมอ้อมกอดนั้นถึงดูไร้ความหมาย...?

ทำไมล่ะ ทำไมคำบอกรักพวกนั้นมันถึงว่างเปล่า...?

ทำไมล่ะ ทำไมริมฝีปากที่สัมผัสมันถึงเย็นชืด...?

ทำไมล่ะ?

...ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นความรักพวกนั้นอีกแล้ว....

.

.

หรือเพราะฉันรู้ความจริง?

 

 

Comment

Comment:

Tweet


Don't give up
I would love to say so but I can't even save myself form the same situation as yours

I'm wondering if I'm facing the same TRUTH like you

บางอย่าง ความรู้สึก ความรุนแรงที่เรามีให้กับบางสิ่งบางอย่างชนิดถวายหัว
หรือชนิดที่ว่าไม่สามารถจะหยุดมันได้ในชั่วชีวิต
พอมันจางหายใป เราใจหาย เราเจ็บปวดไปกับมันอย่างถึงที่สุด
หรืออาจจะจนกระทั่งดำดิ่ง

มันอาจจะไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่อาจจะเป็นการหยุดดิ้นรนตะเกียกตะกายที่จะได้ทำ แล้วจำเป็นที่จะต้องหันไปเส้นทางอื่นที่ไกลมาก
พอหันกลับมาสิ่งนั้น สิ่งที่รักที่จะทำนั้นก็จางลางเลือนไปจนทำให้กลับมาสานต่อไม่ไหว

แล้วอะไรคือความจริงที่ได้รับรู้ล่ะ?


หรือหมึกปากกามันแห้งเหือด?
หรือแล็ปท็อปมันทำให้ความโลดแล่นของสมองที่เคยมีลดน้อยลง?
หรือเพราะใครบางคน?
#5 by Yuri feat. Asa Lawlee (118.172.95.54) At 2008-06-23 22:37,
ขอโทษที่หนูใช้เวลาในการแปลงค่าความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษรนานไปหน่อยนะคะ
เป็นคอมเมนท์ที่กินเวลาหลายวันเหลือเกิน - -"
*กอดแน่นนนน*
#4 by [ hikari-maru ❤ YJ ] At 2008-06-12 23:48,
หนูก็บรรยายความรู้สึกไม่เก่งซะด้วย ถ้าในตอนนั้นหนูไม่ได้รู้จักกับท่านพี่ หนูก็จะไม่ได้เจอกับออมม่า แล้วก็จะไม่มีหนูในวันนี้...
เวลาที่หนูเหนื่อยออมม่าเคยปลอบหนูด้วย ทุกวันนี้เวลาที่เหนื่อยหนูก็ยังคิดถึงช่วงเวลานั้น แต่ตัวหนูคงจะปลอบออมม่าไม่เก่งเท่าไหร่
ออมม่าคะ... ออมม่าเคยพูดกับหนูว่าหนูเป็นลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจของออมม่า
ออมม่ารู้ไหม ว่าออมม่าก็เป็นแม่ที่หนูภาคภูมิใจมากๆเลยนะคะ...

รักและรอคอยออมม่าเสมอ
ลูกสาวที่ไม่ได้เรื่อง
#3 by [ hikari-maru ❤ YJ ] At 2008-06-12 23:46,

อะไรที่ทำให้พี่คิดแบบนั้นนะ ?

พี่มิซากิ รู้ใช่มั้ยคะ ?
ว่า มีคนรอฟิคของพี่ ชอบ รัก เยอะแยะ มากมาย

แล้วทำไมถึงยังมองไม่เห็นอีกน้า ..

ถ้าพี่พร้อมก็กลับมาต่อ ไม่พร้อมก็พักได้
ไม่เห็นต้องกดดันขนาดนั้น

ทำในสิ่งที่ทำให้พี่มีความสุขเถอะค่ะ

ถ้าทำแล้วมันไม่แฮปปี้จริงๆ จะวางปล่อยทิ้งไป ก็ไม่ว่าอะไร

แต่...อยากให้กำลังใจนะค่ะ

^^
#2 by a.while At 2008-06-01 16:42,
มิซากิ...ไม่ได้ไร้ค่า

สำหรับคนอ่านแล้ว มิซากิ ไม่เคยไร้ค่าเลย

พวกเราอยู่เคียงข้างกันเสมอ

เพราะมีคนเขียนถึงมีคนอ่าน

....

ความสุขที่ได้ทำสิ่งที่รัก มันมีความหมายกับเราเสมอ

อาจจะไม่ดีสำหรับใครๆ แล้วมันก็ยิ่งใหญ่สำหรับเรา

หลายมีแล้วที่ได้อ่านฟิกเรื่อง Friend?

จนถึงวันนี้ก็ยังอ่านอยุ่

ประทับใจทุกครั้งที่มองไปเห้นมันวางอยู่ข้างเตียงนอน

อบอุ่นทุกครั้งที่ได้รู้จักกับคนเขียน



ความจริง ก็คือ ความจริง

แต่ความจริงที่เราเห็นมันอาจจะไม่จริงถึงที่สุดก็ได้

ความจริงที่มันเป็นแบบนี้...

มันอาจจะมีเหตุผลของมัน

ลองคิด ลองทบทวนมันให้ดีๆ

อยู่กับความเป็นจริงให้ได้

แล้วความจริงมันก็อาจจะไม่เลวร้ายเกินไป

ถ้าเรายอมรับกับมันแล้วเข้าใจมัน



อยากให้มิซจังสู้ต่อไป

อย่างน้อยๆก็เพื่อความสุขที่มิซจังเคยมี

ความอบอุ่นที่เคยร่วมมาด้วยกัน

ทั้งคนเขียนและคนอ่าน

คนเขียน ก็ต้องการที่จะมีคนมาอ่าน

คนอ่าน ก็ต้องการที่จะมีคนเขียนถ่ายทอดเรื่องราวเหมือนกัน

ขาดใครสักคน เราก้เดินต่อไปกันไม่ได้

มาจับมือกัน (หน้าปก Friend ? ไง)เดินตอไป

ท้อได้ ร้องไห้ได้ เสียใจได้

แต่เราจะไม่ถอย จะจับมือกันไว้

เราจะจับมือ มิซจังไว้เพื่อเดินเคียงข้างกันต่อไป




ด้วยรอยยิ้มและความเชื่อมั่นของเราเอง


สัญญา....
#1 by chiki At 2008-06-01 09:35,